Γράφει ο Δώρος Θεοδούλου για "Τα παιδιά του ήλιου ": Με το βιβλίο αυτό η Πυλιώτου καυτηριάζει το αυταρχικό και υποκριτικό σχολείο της εποχής και την έλλειψη εμπιστοσύνης και κατανόησης προς τους νέους ανθρώπους. Η εξάχρονη Ιουστίνη και η δεκαπεντάχρονη Αστέρω εγκαταλείπουν τα σπίτια τους γνωρίζονται τυχαία και τυχαία συμμετέχουν στην αντικατοχική Πορεία των Γυναικών προς την κατεχόμενη ’χνα (19 Μαρτίου 1989). Το γεγονός αυτό επηρέασε πολύ την Αστέρω. Έμαθε να αγαπά πιο πολύ τη ελευθερία και την αξιοπρέπεια, να μισεί τη βία και τη σκλαβιά και διδάχτηκε να αγωνίζεται με όλους και όχι με τη φυγή. Αυτά τα παιδιά του «ήλιου» φέρνουν αισιοδοξία στις καρδιές των μεγάλων για το δύσκολο μέλλον.
