Αννίτα Νικολάου

Σύντομο Βιογραφικό

Όνομα: Αννίτα Α. Νικολάου
Τόπος γέννησης: Λεμεσός
Σπουδές: Δημοσιογραφία και Δημόσιες Σχέσεις.
Επάγγελμα: πρώην αστυνομικός
Έργα : Το βιβλίο «Ελένη η πόρνη, ένας άγγελος στην κόλαση», είναι το πρώτο της βιβλίο.

Συνέντευξη Αννίτα Νικολάου για την Ηλεκτρονική Πύλη "Κυπρίων Έργα"

Κ. Ε.: Αννίτα, το βιβλίο «Ελένη η πόρνη» είναι το πρώτο σου εγχείρημα στην λογοτεχνία;
Α. Ν.: Ναι, είναι το πρώτο μου βιβλίο.

Κ. Ε.: Σε ποια έκδοση βρίσκεται τώρα το βιβλίο;
Α.Ν.: Βρίσκεται στην 9η έκδοση, στην 18η χιλιάδα.

Κ.Ε.: Εντυπωσιακό νούμερο για Κυπριακό βιβλίο!

Α.Ν.: Ναι πράγματι. Ο κόσμος αγκάλιασε το βιβλίο.

Κ.Ε.: Που πιστεύετε ότι οφείλεται η τόση επιτυχία του βιβλίου;
Α.Ν.: Πιστεύω ότι η επιτυχία στηρίζεται στην ίδια την ιστορία της Ελένης και όχι τόσο στον τρόπο με τον οποίο την έγραψα.

Κ. Ε.: Πως πήρατε την απόφαση να γράψετε;
Α. Ν.: Όταν η Ελένη μου διηγήθηκε την ιστορία της συγκλονίστηκα και ένιωσα την ανάγκη και την υποχρέωση να την γράψω για να την μάθει ο κόσμος.

Κ. Ε.: Το βιβλίο περιγράφει πραγματικά γεγονότα και η Ελένη είναι υπαρκτό πρόσωπο απ’ ότι γνωρίζουμε, σωστά; Πως έγινε η γνωριμία σας;
Α. Ν.: Τα γεγονότα είναι πραγματικά και τα διηγήθηκε σε μένα η ίδια η Ελένη. Η γνωριμία μου με την Ελένη ήταν εντελώς τυχαία. Την συνάντησα μια μέρα στο δρόμο όπου προσπαθούσε να πουλήσει τα λουλουδάκια της.

Κ. Ε.: Μιλήστε μας λίγο για την ιστορία του βιβλίου.
Α. Ν.: Η ιστορία διαδραματίζεται μετά την εισβολή του 1974 στην Λεμεσό και αφορά τη ζωή της Ελένης στην πλατεία Ηρώων. Είναι μια συγκλονιστική ιστορία που έχει αγγίξει βαθιά τις ψυχές των Κυπρίων.

Κ. Ε.: Πως είδε ο κόσμος τη δουλειά σας; Ποια η ανταπόκριση και οι αντιδράσεις του;
Α. Ν.: Ο κόσμος πραγματικά αγκάλιασε το βιβλίο. Δεν περίμενα να πάει τόσο καλά, όμως το κοινό το δέχτηκε με πολλή αγάπη. Πραγματικά, ήταν μεγάλη η ανταπόκριση και η αγάπη του κοινού. Συγκλονίστηκαν με την ιστορία της Ελένης. Πολλοί αναγνώστες με πήραν τηλέφωνο και έκλαψαν, συγκινήθηκαν και συγκλονίστηκαν με τα όσα διάβασαν. Πολλές γυναίκες και όχι μόνο, επικοινώνησαν μαζί μου για να μου πουν πως ένιωσαν μετά που διάβασαν το βιβλίο. Δέχομαι καθημερινά δεκάδες τηλεφωνήματα και μηνύματα στο κινητό μου από ανθρώπους που θέλουν να μου πουν πως νιώθουν.

Κ. Ε.: Θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας κάποιο από τα σχόλια που σας έχουν πει για το βιβλίο;
Α. Ν.: Ναι. Κάποιος άντρας με πήρε τηλέφωνο, μετά που διάβασε το βιβλίο, και με μεγάλη συγκίνηση μου είπε: «Αννίτα, αν εγώ έχω πάει μ’ αυτή τη γυναίκα, δεν θα συγχωρήσω ποτέ τον εαυτό μου».
Με πήραν κι άλλοι πολλοί αναγνώστες, και ακόμη με παίρνουν για να μου πουν για το βιβλίο. Το διάβασαν ακόμη και ιερείς και ασκητές και συγκλονίστηκαν από την ιστορία. Μάλιστα ένας ιερέας με πήρε για να με συγχαρεί και από την συγκίνηση και την έντονη ταραχή του, η φωνή του έτρεμε και ήταν έτοιμος να κλάψει. Μου είπε ότι θα έπαιρνε μια άλλη μέρα να μου μιλήσει όταν θα μπορούσε, αλλά εγώ του είπα: «Τώρα θα μου μιλήσεις που τα αισθάνεσαι».

Κ. Ε: Ο κόσμος που σας παίρνει τηλέφωνο, δεν ζήτησε ποτέ να μιλήσει με την Ελένη;
Α. Ν.: Ο κόσμος θέλησε να μιλήσει με την Ελένη, αλλά δεν μπόρεσα να τους βοηθήσω στο θέμα αυτό. Είναι πολύ δύσκολο για την ίδια την Ελένη στην ψυχολογική κατάσταση στην οποία βρίσκεται να έρθει σε άμεση επαφή με τον κόσμο.

Κ. Ε.: Εσείς, έχετε επικοινωνία με την Ελένη;
Α. Ν.: Βεβαίως και έχω επαφή μαζί της. Την συναντώ ή της τηλεφωνώ 2 – 3 φορές τη μέρα. Η σχέση μας είναι ουσιαστική, δεν ήταν απλά και μόνο για το βιβλίο.

Κ. Ε.: Έχει αλλάξει η ζωή σας με το βιβλίο; Ποια τα αισθήματα σας απέναντι στις ιερόδουλες μετά την συγγραφή του βιβλίου.
Α. Ν.: Ναι. Το βιβλίο αυτό άλλαξε τη ζωή μου. Μπήκα στο πετσί της Ελένης και πλέον βλέπω τον κόσμο με διαφορετικό τρόπο, μέσα από τα δικά της μάτια. Πολλές φορές, στους 13 μήνες που έγραφα το βιβλίο, δεν ήμουν καλά… περνούσα περίοδο κατάθλιψης. Ένιωθα να ζούσα όσα έζησε και η Ελένη και δεν μπορούσα να το αντέξω. Τώρα που γράφω το σενάριο για το βιβλίο μου είναι ακόμα πιο δύσκολο. Στην συγγραφή των διαλόγων θα πρέπει να είσαι πολύ πιο λεπτομερής. Αρκετές φορές χρειάζομαι κάποιον δίπλα μου όταν γράφω το σενάριο για να μπορέσω να το κάνω, γιατί κλαίω συνεχώς και δεν το αντέχω.

Μέσα από την εμπειρία αυτή, κατανοώ περισσότερο τις ιερόδουλες, πράγμα που έκανα και παλιότερα όταν ήμουν στις τάξεις των αστυνομικών δυνάμεων, και αρκετές φορές είχα επαφή μαζί τους και τις έβλεπα μέσω της δουλειάς μου. Πάντα με πείραζε και με ενοχλούσε που τις έβλεπα έτσι, να βασανίζονται. Με πείραζε γιατί αυτές ήταν σε δεύτερη μοίρα, πλάσματα ενός κατώτερου Θεού, ενώ άλλες γυναίκες ήταν ευνοημένες, και αυτές όχι.

Η Πλατεία Ηρώων είναι ένα γκέτο, δεν μπορείς να το πεις διαφορετικά. Καμιά δεν μπορεί ούτε μπόρεσε να ξεφύγει από εκεί. Πολλές έκαναν την γενναία προσπάθεια, αλλά καμιά δεν τα κατάφερε. Όσες μπόρεσαν να βγουν από το αδιέξοδο, τα κατάφεραν γιατί κάτι τις τράβηξε έξω από τον βούρκο. Κάποιος τις αγάπησε ή κάποιος τις έβγαλε έξω. Ποτέ όμως δεν τα κατάφεραν να βγουν από μόνες τους.

Κ. Ε.: Το κράτος, οι διάφοροι φορείς, ή η Εκκλησία, πιστεύετε ότι κάνουν κάτι για να βοηθήσουν αυτές τις γυναίκες; Υπάρχει βοήθεια ή κάποια μέριμνα;
Α. Ν.: Η Εκκλησία δεν ξέρω τι ρόλο έπαιξε για να βοηθήσει αυτές τις γυναίκες που πεθαίνουν μόνες. Το κράτος και η εκάστοτε κοινωνία, την οποία σέβομαι απόλυτα, δεν τις βοηθά, δεν τους παρέχει στέγη, τροφή και ψυχολογική υποστήριξη, που την έχουν απόλυτη ανάγκη. Αυτά τα πλάσματα υποφέρουν μόνα τους.

Κ. Ε.: Ας γυρίσουμε λόγο στα θέματα που αφορούν το βιβλίο. Πως έχετε προωθήσει το βιβλίο και έχει φτάσει σε τέτοια εντυπωσιακά επίπεδα πωλήσεων;
Α. Ν.: Δεν αντιμετώπισα ιδιαίτερη δυσκολία στην προσπάθεια να προωθήσω το βιβλίο. Υπήρξαν βέβαια αντιδράσεις από μερικούς ανθρώπους λόγω του θέματος και του ωμού τρόπου με τον οποίο απόδωσα τα πράγματα καθώς και για την γλώσσα που χρησιμοποίησα, αλλά στο τέλος το δέχτηκαν και το αγάπησαν. Η γλώσσα δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική. Είναι η ιστορία τέτοια που δεν μπορείς να την πεις με καθώς πρέπει λέξεις.

Κατά τα άλλα έχω έρθει εγώ η ίδια σε επαφή με βιβλιοπωλεία και οργανισμούς και προώθησα το βιβλίο. Αυτή η προσωπική επαφή με βοήθησε πάρα πολύ. Στην αρχή ήταν δύσκολο φυσικά, αλλά όταν ο κόσμος άρχισε να το διαβάζει η προώθηση έγινε πιο εύκολη.

Σύντομα το βιβλίο θα προωθηθεί και στην Ελλάδα. Έχω κάνει ήδη κάποιες επαφές.

Κ. Ε.: Έγινε κάποια παρουσίαση του βιβλίου;
Α. Ν.: Ναι, έγινε πέρσι στη Λεμεσό στην Μπουάτ «Ηχώ ‘75» η πρώτη παρουσίαση του βιβλίου, και μίλησε για αυτό ο πρόεδρος της Εταιρείας Λογοτεχνών Λεμεσού «Βασίλης Μιχαηλίδης» Γιώργος Πετούσης. Παρουσίαση έγινε και στη Λάρνακα.

Επίσης, αυτό τον Ιούνιο στις 24 (2009), έγινε και μια παρουσίαση στην Αθήνα, στο «Σπίτι της Κύπρου». Η παρουσίαση ήταν επιτυχής από όσον έχουν πει οι διοργανωτές, δεδομένης της περιόδου όπου έγινε. Ο κύριος Πετούσης έκανε και εκεί την παρουσίαση του βιβλίου.

Κ. Ε.: Αυτή την περίοδο τι κάνετε; Από ότι μας έχετε πει και πιο πριν γράφετε το σενάριο για το βιβλίο;
Α. Ν.: Ναι. Αυτή την περίοδο ασχολούμαι με την συγγραφή του σεναρίου για το βιβλίο. Δεν ήθελα να το δώσω σε κάποιο σεναριογράφο, αν και είναι δύσκολη δουλειά, γιατί πιστεύω ότι θα μπορέσω να αποδώσω εγώ καλύτερα την ιστορία της Ελένης. Είναι ευτύχημα ότι είμαι σε καθημερινή επικοινωνία μαζί της, οπότε η απόδοση του σεναρίου θα γίνει με τον καλύτερο τρόπο.

Κ. Ε.: Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια; Σχεδιάζετε την συγγραφή κάποιου επόμενου βιβλίου;
Α. Ν.: Δεν είναι στα σχέδια μου να γράψω επόμενο βιβλίο, εκτός αν κάτι με συγκλονίσει και πάλι. Τότε ναι, θα ξαναγράψω.

Κ. Ε.: Μιλήστε μας λίγο για την περίοδο που υπηρετήσατε στο αστυνομικό σώμα.
Α. Ν.: Υπηρέτησα στις τάξεις των Αστυνομικών Δυνάμεων για δέκα χρόνια. Μετά σταμάτησα. Τώρα είμαι τροχονόμος στο Δήμο Λεμεσού. Στο αστυνομικό σώμα εντάχθηκα γιατί μου άρεσε και πίστευα ότι μπορούσα να δώσω κάτι την κοινωνία μέσα από αυτό. Η αστυνομία πρέπει να δίνει αγάπη και κατανόηση στον κόσμο, να τον προστατεύει. Δεν είναι μόνο για να βγάζει το μπλοκάκι και να γράφει τον πολίτη. Έχει χρέος να τον προσέχει και να νοιάζεται γι’ αυτόν.
Πρέπει να δείχνει κατανόηση, συμπόνια στον πολίτη, ή στον βαρυποινίτη, ή στο νέο που εγκληματεί. Δεν μου αρέσει καθόλου η τακτική που οι αστυνομικοί κτυπούν και αρπάζουν βίαια τους νέους που παρανομούν. Πρέπει να αγαπάμε όλους τους ανθρώπους, είτε αυτοί είναι πόρνες, είτε ληστές, είτε εγκληματίες.

Κ. Ε.: Γιατί εγκαταλείψατε το αστυνομικό σώμα;
Α. Ν.: Δούλεψα σε πολλές θέσεις στην αστυνομία, αλλά σε τελική ανάλυση, νομίζω πως δεν έκανα γι’ αυτόν τον χώρο, δεν μπορούσα να αντιμετωπίσω πολλά πράγματα που επέβαλλε ο νόμος, την σκληρότητα...

Κ. Ε.: Ίσως σ’ αυτό έπαιξε ρόλο το ότι είστε γυναίκα;
Α. Ν.: Όχι, δεν το πιστεύω αυτό. Ό, τι και να κάνεις, είτε είσαι άνδρας, είτε είσαι γυναίκα, πρέπει να το κάνεις γιατί αγαπάς αυτό τον τόπο αυτή τη γη που πάει κατά βαρβάρων δωρούμενη. Δεν μπορώ τον κομματισμό και τον διχασμό. Η κατάσταση μας με την εισβολή δεν μας επιτρέπει να είμαστε διχασμένοι, τουλάχιστον για τώρα. Όταν λύσουμε το εθνικό πρόβλημα, μετά ας διχαστούν όσοι θέλουν να διχαστούν. Με τα δεδομένα όμως που υπάρχουν τώρα, δεν έχουμε το δικαίωμα να διχαζόμαστε μεταξύ μας.

Κ. Ε.: Πως βλέπετε την προσπάθεια που κάνουμε στην ηλεκτρονική πύλη «Κυπρίων Έργα»;
Α. Ν.: Το θεωρώ μια πολύ καλή προσπάθεια και πολύ σημαντική, γιατί είναι κάτι που σίγουρα λείπει από την Κύπρο.

Κ. Ε.: Υπάρχει κάτι άλλο που θα θέλατε να προσθέσετε;
Α. Ν.: Ναι, θα ήθελα να προσθέσω κάτι που είναι ίσως το πιο σημαντικό και ένας από τους λόγους που ο κόσμος αγόρασε και αγάπησε το βιβλίο αυτό. Μέρος των εισπράξεων θα δοθούν για να δημιουργηθεί το «Καταφύγιο των Ιερόδουλων» με στόχο την βοήθεια αυτών των γυναικών, την προστασία τους, την ψυχολογική στήριξη που τόσο χρειάζονται. Θα τους δίνει φαγητό, στέγη, φροντίδα και αγάπη.

Κ. Ε.: Πραγματικά είναι ένας σημαντικός σκοπός αυτός. Ευχαριστούμε πολύ και καλή συνέχεια με ό,τι κι αν κάνετε.
Α. Ν.: Και εγώ σας ευχαριστώ και σας εύχομαι τα καλύτερα.

Κ. Ε.: Αυτή την περίοδο γράφετε κάποιο καινούριο βιβλίο;
Α. Ν.: Όχι. Αυτή την περίοδο γράφω το σενάριο του βιβλίου. Δεν ξέρω όμως περισσότερα στοιχεία τώρα, προς το παρόν ασχολούμαι αποκλειστικά με την μεταφορά του βιβλίου σε σενάριο, σε διάλογους, πράγμα δύσκολο.

Κ. Ε.: Παρόλα αυτά όμως θα συνεχίσετε να γράφετε;
Α. Ν.: Ναι, θα συνεχίσω να γράφω, τώρα που πήρα το βάπτισμα του πυρός. Όταν θα με συγκλονίσει μια ιστορία, όπως με συγκλόνισε αυτή της Ελένη, θα ξαναγράψω.

Μέρος ευρύτερου κείμενου του Γιώργου Πετούση, προέδρου της Εταιρείας Λογοτεχνών Λεμεσού «Βασίλης Μιχαηλίδης» από την παρουσίαση του βιβλίου της κ. Νικολάου «Ελένη η πόρνη» που έγινε στη Λεμεσό, στην Μπουάτ «Ηχώ ‘75», την Τετάρτη 7/5/2008.

«Η Αννίτα Νικολάου, με την έκδοση του πρώτου βιβλίου της Ελένη η πόρνη, ένας άγγελος στην κόλαση, αποδείχτηκε με την πρώτη κιόλας γραφή της, καλός χειριστής του πεζού λόγου. Τα κατάφερε από μονάχη της και χωρίς τη συμβουλή ή την επαΐουσα γνώμη, απ’ ότι λέει η ίδια, ενός άλλου έμπειρου στο είδος πεζογράφου. Ποια ν’ αποτελεί την κύρια αιτία της επιτυχίας της; Ένας θα ισχυριζόταν η επιλογή του τίτλου, του εξωφύλλου, του θέματος ή όλα μαζί. Εμείς πιστεύουμε ότι συνέβαλε μ’ όλα αυτά το ήθος της συγγραφέως και η γραφή της. Άλλοι πάλι φίλοι θα ισχυρίζονταν ότι ένα τέτοιο θέμα στα χέρια ενός καταξιωμένου πεζογράφου θα ήτανε έργο κατά παρασάγκας ανώτερο, πιο συγκροτημένο και πιο συγκλονιστικό. Ίσως. Ωστόσο η Αννίτα Νικολάου τόλμησε και κολύμπησε στη θάλασσα της Τέχνης με ό,τι είχε η ίδια στις αποσκευές της. Τις δικές της μόνο δυνάμεις. Αναγνώστες του βιβλίου, όχι μόνο γυναικούλες που συγκινούνται από τέτοιες ή παρόμοιες ιστορίες αλλά άνθρωποι της επιστήμης, αφού ταπεινά πήραν τη γεύση της γραφής της, είχαν την ίδια με μας άποψη. Τα ίδια ακριβώς αισθήματα με τα δικά μας.

Αργά και μετά τα μεσάνυχτα κι αφού είχα αφήσει οριστικά πίσω το ταρακούνημα από την πρώτη εκείνη ωμή φράση της γραφής της, συγκλονισμένος, αφού διάβασα και την τελευταία σελίδα, άφησα το βιβλίο. Μέσα στην καρδιά , μέσα στην ψυχή μου, κουβαλούσα ήδη τη μαρτυρική ιστορία μιας συμπολίτιδάς μου, πολύ αμαρτωλής, και κατά τον κόσμο, από όλους αποδιοπομπαίας. Μιας πόρνης που ποτέ όμως στην ψυχή υπήρξε πόρνη. Μιας μαρτυρικής ψυχής που ουδέποτε δέχτηκε αυτό που ο μαστροπός της, με όσα καθημερινά της έκανε, της μάτωνε και της κατάτρωγε όρνιο με σκληρό και σουβλερό ράμφος, ανελέητα την καρδιά και τα σπλάχνα. Ή από την άλλη υπήρχαν οι σκληροί, οι άτεκτοι και απαστραγγισμένοι από αισθήματα νταβατζήδες. Αυτοί που για να την εξουσιάζουν και να την εκμεταλλεύονται, μια που κατάφεραν και την είχαν στην απόλυτη εξουσία τους, την έσπαζαν άσπλαχνα στο ξύλο. Η αλήθεια ήταν ότι η Ελένη πολλές φορές τόλμησε την απολύτρωσή της!.... Όμως ανελεύθερη, όπως προ Χριστού οι δούλοι, έφερε αποτυπωμένο στο κορμί της, λες από σίδερο και φωτιά το στίγμα. Στην περίπτωσή της, το στίγμα μιας κακόφημης, μιας «πόρνης», που πάνω της το έβαζε η ίδια η κοινωνία. Τ’ αποτύπωνε με φωτιά και σίδερο όχι πάνω στο λερό κορμί της αλλά πάνω στην ίδια την ψυχή της. Μ’ αυτό το στίγμα ζούσε η Ελένη την απόλυτη μοναξιά. Μ’ αναστεναγμούς και δάκρυα έβρεχε χρόνια, ανήμπορη, τη στρωμνή της. Τόσοι υπήρξαν οι αναστεναγμοί της ων ουκ έστιν αριθμός. Το ίδιο και οι κρουνοί από τα δάκρυά της. Απύθμενος, βαθύς κι ο πόνος. Πόνο που καταγραμμένο μπορούμε να τον βρούμε και να τον βιώσουμε μόνο στον εκκλησιαστικό χριστιανικό χώρο. Ειδικά στο βίο της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας αλλά και στα ιερά κείμενα τη Μεγαλοβδομάδα, Αγία Τρίτη, στο «Κύριε η εν πολλοίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή», στο έξοχο τροπάριο της Κασιανής.

Η Αννίτα Νικολάου, έχει κάμει την καλή αρχή. Στις τριακόσιες σελίδες του μυθιστορήματός της, ισχυριζόμαστε ότι καθόλου δεν υστερεί από δόκιμους ομότεχνούς της. Έρχεται σε ώριμη ηλικία, ξαφνικά και λες από το πουθενά, να μας παρουσιάσει το πρώτο της βιβλίο και να μας αποδείξει ότι από τη μικρή της ίσως ηλικία έκρυβε εντός της μια ταλαντούχα πεζογράφο. Χωρίς να τολμήσει ποτέ άλλοτε να γράψει και να κυκλοφορήσει άλλο βιβλίο, τολμούμε να πούμε πως ήξερε και κατείχε τα μυστικά της γραφής. Κι όταν το αποτόλμησε, και ευτυχώς που το έκανε, κατάφερε με τον καλύτερο τρόπο να μας αποκαλύψει το βουβό και συνεχές δράμα της όντως κατάκλειστης για χρόνια διπλανής μας πόρτας. Τόλμησε κι έφτασε στα βάθη της επίγειας κόλασης κι έκοψε ένα λουλούδι.

Συμπερασματικά στο πόνημά της υπάρχουν πολλές αρετές. Επισημαίνουμε ότι λόγω του συγκεκριμένου θέματος που ιστορείται, υπάρχει άμεση ρεαλιστική αφήγηση. Ενυπάρχει συνακόλουθα αφηγηματική άνεση η οποία ελκύει και είναι φορές που καθηλώνει τον αναγνώστη. Ταυτόχρονα οργανική ανάπτυξη του κεντρικού αφηγηματικού μύθου. Αρκετές φορές παρατηρούμε πως η αφήγηση ξεπερνά τα συγκεκριμένα γεγονότα και λόγω της ρεαλιστικής εξιστόρησης η οποία επιβάλλεται, αγγίζει τα όρια ωμής περιγραφής. Μερικές άλλες, ότι ο εντυπωσιακός ρεαλισμός όπως αναπτύσσεται, μπορεί να δίνει την εντύπωση της ωμότητας και της αδικαιολόγητης όμως αντίδρασης από ορισμένους αναγνώστες.»