Μαρία Πυλιώτου

Σύντομο Βιογραφικό

Όνομα: Μαρία Πυλιώτου
Τόπος και ημερομηνία γέννησης: στο κατεχόμενο Λευκόνοικο το 1935
Σπουδές: Διδασκαλικό Κολλέγιο
Επάγγελμα: υπηρέτησε την δημοτική εκπαίδευση ως δασκάλα. Τώρα είναι συγγραφέας και εικονογράφος παιδικών βιβλίων. Ασχολείται επίσης και με την ποίηση.
Διάφορα: Υπήρξε γραμματέας του Κυπριακού Συνδέσμου Παιδικού Βιβλίου (εθνικού τμήματος της ΙΒΒΥ) και μέλος της Ένωσης Λογοτεχνών Κύπρου.

 Στοιχεία από την ζωή της:

Η κ. Πυλιώτου γεννήθηκε το 1935 στο κατεχόμενο σήμερα Λευκώνοικο, από μάνα αγρότισσα και πατέρα οικοδόμο. Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια (ήταν η δεκαετία του Β’ παγκοσμίου πολέμου). Εργάστηκε ως δασκάλα από το 1957 σε πολλά δημοτικά σχολεία της Κύπρου, ιδιαίτερα σε σχολεία της υπαίθρου που πάντα προτιμούσε.
 

Από τα νεανικά της χρόνια ζωγραφίζει και γράφει. Από πολύ νωρίς δημοσιεύει σε εφημερίδες και περιοδικά άρθρα και μελέτες της, ποιήματα και διηγήματα της. Για πολλά χρόνια υπήρξε βασική συνεργάτιδα στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση του (ΡΙΚ). Από την τηλεόραση παρουσίαζε για ένα ολόκληρο χρόνο βιβλία σε παιδική εκπομπή.
Βιβλία της κυκλοφορούν από το 1976. Ίσα με σήμερα έχουν κυκλοφορήσει περισσότερα από 20 βιβλία της (διηγήματα, παραμύθι, μυθιστόρημα) τα περισσότερα βραβευμένα στην Κύπρο (κρατικά βραβεία), Ελλάδα και εξωτερικό από σημαντικούς φορείς, Janusz Korczak και UNICEF. Βιβλία της μεταφράστηκαν και κυκλοφόρησαν στα ουκρανικά, ρωσσικά και γαλλικά.

Σε δίσκο του μουσικού Γιώργου Αρβανιτάκη υπάρχουν μελοποιημένα τραγούδια της για παιδιά (παρμένα από τη συνεργασία της σε παιδικές εκπομπές).

Για τα βιβλία της γράφτηκαν ευνοϊκές κριτικές στον τύπο, μεταδόθηκαν από ραδιόφωνο και τηλεόραση, τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα. Κάποιες από αυτές τις κριτικές έχουμε την χαρά να φιλοξενούμε στο portal αυτό.
 

Είναι σύζυγος του ποιητή Αχιλλέα Πυλιώτη. Έχει δυο κόρες που είναι ζωγράφοι και ένα εγγονάκι.
 

Στη συνέχεια θα παρουσιάσουμε κριτικές για το έργο της Μαρία Πυλιώτου, έργα τις και διακρίσεις και βραβεία τα οποία έχει πάρει.

Βραβεία:

 Η Μαρία Πυλιώτου έχει τιμηθεί με διάφορα βραβεία από:
• τον Κυπριακό Σύνδεσμο Παιδικού Βιβλίου,
• το Υπουργείο Παιδείας,
• το Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου,
• τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου,
• τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά κ.ά.
 

Επίσης, έχει βραβευτεί από τη UNICEF και το 1987 κέρδισε σε διεθνή διαγωνισμό το Μετάλλιο του Διεθνούς Βραβείου Janusz Korczak. Δύο βιβλία της μεταφράστηκαν στα ουκρανικά και κυκλοφόρησαν από τις Eκδόσεις Μπεσέλκα του Κιέβου. Η ποιητική της σύνθεση «Άγια Χώματα» μεταφράστηκε στα ρωσικά και κυκλοφόρησε σε ανθολογία στη Μόσχα.

Έργα της Μαρίας Πυλιώτου

1. "Χαρούμενοι χαρταετοί" διηγήματα, Λευκωσία, 1976 (βραβείο εικονογράφησης και λογοτεχνικού κειμένου). Ένα από τα διηγήματα αναφέρεται σε δύο τουρκάκια και δύο ελληνάκια που τις μέρες των διακοινοτικών ταραχών παίζουν στις ταράτσες τους με τους χαρταετούς. Οι χαρταετοί μπλέκονται ψηλά σε μια εκδήλωση αγάπης, συμφιλίωσης και αδερφοσύνης.
2. "Οι Λύκοι και η Κοκκινοσκουφίτσα", νουβέλα, Λευκωσία, 1977.
3. "Καλημέρα, Μαργαρίτα", τρία διηγήματα, Λευκωσία, 1978 (κρατικό βραβείο). Για τον «Ναζίμ και τον ψηλό κυπαρίσσι ». Γράφτηκε ένα συγκινητικό χρονογράφημα στην πρώτη σελίδα της «Ελευθεροτυπία» Αθηνών από το δημοσιογράφο Φρέντυ Γερμανό, που προτείνει να δοθεί στην συγγραφέα Νόμπελ Ειρήνης.
4. "Το κάστρο μας", μυθιστόρημα, Λευκωσία 1979, Εκδόσεις Πατάκη 1995, 6η έκδ. 2001.
5. "Κι έζησαν εκείνοι καλά...", σύγχρονο παραμύθι, Λευκωσία 1980.
6. "Τα δέντρα που τρέχουν", μυθιστόρημα, Λευκωσία 1985, εκδ. Καστανιώτης 1987 (Διεθνές βραβείο Κόρτσακ). Μια οικογένεια μεταναστεύει μετά τον πόλεμο. Το αγόρι είναι δυστυχισμένο στο σχολείο που το παίρνουν. Όμως ένα περιστατικό στην αυλή του σχολείου με ένα μαυράκι το κάνει να αγαπήσει το παιδί αυτό και να γίνουν οι καλύτεροι φίλοι.
7. "Τα παιδιά του ήλιου", εφηβικό μυθιστόρημα, Εκδόσεις Πατάκη 1993, 8η έκδ. 2001 (κρατικό βραβείο). Δύο παιδιά φεύγουν από τα σπίτια τους. Χάνονται σε ένα δάσος. Μια πρωτόγνωρη φιλία και αγάπη τα συνδέει γρήγορα.
8. "Το ασημένιο καπνιστήρι", μυθιστόρημα, Εκδόσεις Πατάκη 1995, 6η έκδ. 2000 (πανελλήνιο βραβείο γυναικείας λογοτεχνικής συντροφιάς). Μέσα από την περιπέτεια ενός ψαρά περιγράφονται ο πόθος και η λαχτάρα για ειρήνη, δικαιοσύνη και αδελφοσύνη.
9. "Τζιαφέρ Γιασίντ Αλή", Εκδόσεις Πατάκη 1997, 2η έκδ. 1998. Ένας τουρκοκύπριος περνάει στις ελεύθερες περιοχές την ημέρα που καίεται ο Πενταδάκτυλος. Είναι γεωπόνος και ποιητής. Τον κρύβει μια δασκάλα. Αυτό οργίζει την καλύτερη της φίλη που σπεύδει ν’αναφέρει το γεγονός στην αστυνομία. Τελικά όλα αναφέρονται. Ένας ύμνος στην αγάπη, στην αλληλεγγύη, στην τρυφερότητα, στον έρωτα.
10. "Στα φτερά του Χρυσού Αετού", Εκδόσεις Πατάκη 1997, 3η έκδ. 2000. Ένα παραμύθι – μυθιστόρημα όπου προβάλλεται το μήνυμα πως η αγάπη και το μυαλό που νικούν και όχι η βία κι η δύναμη των όπλων.
11. "Η αρβύλα που 'γινε βαρκούλα", Εκδόσεις Πατάκη 1998, 4η έκδ. 2001.
12. "Λεώνη", εφηβικό μυθιστόρημα Εκδόσεις Πατάκη 1999 2η έκδ. 2000 (κρατικό βραβείο). Πως μια ανάπηρη κατορθώνει να ξεπεράσει το σοβαρό πρόβλημα και να γίνει δημιουργική, χαρούμενη. Ακόμα και να ερωτευτεί.
13. "O σκύλος που έχασε την ουρά του", Eκδόσεις Πατάκη (2001).
14. "Περιπέτεια στο Βοτανόκηπο": Τρία παιδιά τολμούν να μπουν σε ένα Βοτανόκηπο για να κλέψουν το θαυματουργό βοτάνι. Είχαν ακούσει πως το βοτάνι αυτό θεραπεύει την λευχαιμία. Το κλέβουν για να σώσουν τη ξαδερφούλα τους. Η ιστορία έχει απρόβλεπτη εξέλιξη κι ένα απρόσμενο τέλος.
15. Μ΄ αγαπάς; Σ΄ αγαπώ!!! , Εκδόσεις Πάργα 2007.
    

 Παρουσιάσεις του έργου της Μαρίας Πυλιώτου

Η Κύπρος στο έργο της Μαρίας Πυλιώτου

Η Μαρία Πυλιώτου από την πρώτη κιόλας περίοδο του συγγραφικού της έργου (1976-1997) χαρακτηρίστηκε ως μια από τις πιο κυπροκεντρικούς συγγραφείς μας. Όλα τα στοιχεία της πεζογραφίας της όπως τα θέματα, τα γεγονότα, ο χώρος, η γλώσσα, τα πράγματα, οι ήρωες και ο εσωτερικός τους κόσμος και η ατμόσφαιρα αναδύονται από την Κύπρο. Το 1987 σε μελέτη για την κυπριακή παιδική λογοτεχνία γράφτηκε ότι με τα έργα της «έδωσε πλατιά και μόνιμη μαρτυρία για πολλά απ΄ όσα έζησε η Κύπρος τα τελευταία χρόνια» και επίσης ότι η γραφή της έχει «εκείνο το ιδιαίτερο ‘κυπριακό ήθος’, δηλαδή τη λιτότητα, τη βαθιά συναισθηματική αντίκρυση των πραγμάτων και μια διάχυτη γλυκάδα και αγάπη για τα παιδιά». Για το έργο της Οι Λύκοι και η Κοκκινοσκουφίτσα, ο Γενικός Γραμματέας της ΠΟΕΔ αναφέρει ότι αποτελεί «το καλό ανάγνωσμα, παρμένο από την κυπριακή πραγματικότητα». Πολλά από τα έργα της προτάθηκαν για βράβευση και εκεί τονίσθηκε ότι συμβάλλουν «στη διατήρηση της μνήμης για τα κατεχόμενα και τρέφουν την πίστη για την επιστροφή».

Η Μαρία Πυλιώτου κατέχει ηγετική θέση ανάμεσα στους συγγραφείς παιδικής λογοτεχνίας. Τα μυθιστορήματά της, τα διηγήματα και οι νουβέλες της αποτελούν είδη ρεαλιστικής πεζογραφίας στα οποία κυριαρχεί η σύγχρονη κυπριακή πραγματικότητα. Ζωντανεύει το δράμα του 1974 και απαλύνει τους φόβους των παιδιών και δίνει ελπίδες για καλύτερο αύριο.

Στα τρία πρώτα της βιβλία Οι Λύκοι και η Κοκκινοσκουφίτσα (1976), Χαρούμενοι Χαρταετοί (1976) και Καλημέρα Μαργαρίτα (1978) μας δίνει παραστατικά τις θλιβερές καταστάσεις από το πραξικόπημα και την εισβολή. Το διχασμό, την προσφυγιά, την ανεργία, το κύμα ξενιτεμού σε άλλες χώρες, αλλά και τον πόθο της επιστροφής και την ελπίδα για ειρήνη και αγάπη. Δύο έργα της αναφέρονται στους ήρωες του 1955 Γρηγόρη Αυξεντίου και Φώτη Πίττα, στο θάρρος και την απέραντη αγάπη για την ιδιαίτερη πατρίδα τους. Στο έργο της Ο Ναζίμ και το κυπαρίσσι μας προβάλλει την δίκη της γνώμη για τους τουρκοκυπρίους. Ότι και εκείνοι νιώθουν θύματα στις διακοινοτικές ταραχές και ότι επιθυμούν την επανένωση όλων των Κυπρίων. Κοινός εχθρός είναι τα κατοχικά στρατεύματα και οι διάφοροι «λύκοι» στο εσωτερικό και εξωτερικό.

Ακολούθως τη χρονική περίοδο 1979 – 1997 η Μ. Πυλιώτου δημοσίευσε πέντε μυθιστορήματα τα οποία επανεκδόθηκαν ή πρωτοεκδόθηκαν στην Αθήνα από γνωστούς εκδοτικούς οίκους. Σε όλα κυριαρχεί η Κύπρος με τις πληγές από την εισβολή, τον πόθο του τερματισμού της κατοχής και της ειρηνικής επανένωσης του νησιού καθώς επίσης και των τουρκοκυπρίων μαζί με τους ελληνοκυπρίους. Ανάμεσα σε άλλα θέματα που βλέπει να απασχολούν την κυπριακή κοινωνία της εποχής, δίνει το μεγαλύτερο βάρος στο εθνικοπολιτικό.

Στο πρώτο της μυθιστόρημα Το Κάστρο μας (1979) οι δύο πρωταγωνιστές Στάθης και Πετρής περνούν στα κατεχόμενα εδάφη (όπως ο Ορέστης στο έργο του Π. Μηχανικού) και εκεί γνωρίζουν τον τουρκοκύπριο Ντερβίς με τον οποίο του δένει μια ισχυρή φιλία. Μ΄ αυτό δίνει τη μεγάλη θέληση για επαναπροσδιορισμό με τους απλούς τουρκοκυπρίους. Συγκεκριμένα λέει στα παιδιά αναγνώστες ότι «για να υπάρξει ελπίδα επιστροφής και δικαιοσύνης, πρέπει όλοι να εργαστούν αγαπημένα και αδελφωμένα». Με αναγραμματισμό της λέξης κάστρο έχουμε τη λέξη κράτος. Από αυτό και από το εξώφυλλο του βιβλίου, που αναπαριστά ένα κάστρο με την κυπριακή σημαία (το οποίο φιλοτέχνησε ή ίδια η Πυλιώτου), συμπεραίνουμε ότι το κοινό μας κράτος είναι η σωτηρία, η ειρήνη και η ασφάλεια.

Το επόμενο μυθιστόρημα της, Τα δέντρα που τρέχουν (1985) αναφέρεται στη μετανάστευση των προσφύγων κυπρίων στην ξενιτιά (Αγγλία), και στον τραγικό τους αγώνα να επιβιώσουν και να διατηρήσουν τη νοσταλγία τους για επιστροφή στην ιδιαίτερη πατρίδα. Ο Ο. Νεοφύτου της Υπηρεσίας Αποδήμων, προλογίζοντας το βιβλίο γράφει «[...] το πρώτο λογοτεχνικό βιβλίο στο είδος του, που [...] γεμίζει ένα κενό. Η αγάπη για τον τόπο της κι η έγνοια της για τα παιδιά των αποδήμων μεγάλη».

Στη συνέχεια γράφει το μυθιστόρημα Τα παιδιά του ήλιου (1993). Με το βιβλίο αυτό η Πυλιώτου καυτηριάζει το αυταρχικό και υποκριτικό σχολείο της εποχής και την έλλειψη εμπιστοσύνης και κατανόησης προς τους νέους ανθρώπους. Η εξάχρονη Ιουστίνη και η δεκαπεντάχρονη Αστέρω εγκαταλείπουν τα σπίτια τους γνωρίζονται τυχαία και τυχαία συμμετέχουν στην αντικατοχική Πορεία των Γυναικών προς την κατεχόμενη Άχνα (19 Μαρτίου 1989). Το γεγονός αυτό επηρέασε πολύ την Αστέρω. Έμαθε να αγαπά πιο πολύ τη ελευθερία και την αξιοπρέπεια, να μισεί τη βία και τη σκλαβιά και διδάχτηκε να αγωνίζεται με όλους και όχι με τη φυγή. Αυτά τα παιδιά του «ήλιου» φέρνουν αισιοδοξία στις καρδιές των μεγάλων για το δύσκολο μέλλον.

Το 1995 κυκλοφορεί το μυθιστόρημα Το ασημένιο καπνιστήρι. Η δράση του τοποθετείται στο 1980 σε ένα συνοικισμό προσφύγων στη Λάρνακα. Το χωράφι, η βάρκα και το καινούργιο σπίτι στην Αγία Νάπα αντικατοπτρίζουν την περίοδο ορθοπόδησης των ανθρώπων μετά την εισβολή του ’74 καθώς και την αγάπη του κύπριου με τη γη και τη θάλασσα. Οι ήρωες μας είναι πρόσφυγες από τον Άγιο Μέμνονα. Η κύρια ιστορία (το πέρασμα του Ανδρόνικου στο πατρικό σπίτι) συνδέεται με το ασημένιο καπνιστήρι, το οικογενειακό κειμήλιο που έχει τις ρίζες του στη Σμύρνη του 1922 και στη γιαγιά Δόμνα. Το ανατρεπτικό τέλος καθιστά το καπνιστήρι σύμβολο μνήμης και διάρκειας και προβάλλει την ανάγκη να κρατιόμαστε από τις ρίζες μας και να προσπαθούμε για την επιστροφή στον τόπο μας.

Στο επόμενο μυθιστόρημα της Τζιαφέρ Γιασίντ Αλή: Μικρή ερωτική ιστορία (1997), η Πυλιώτου καταπιάνεται πάλι με τις σχέσεις ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων, αυτή τη φορά πιο τολμηρά. Χρησιμοποιώντας το γεγονός των αυτόμολων Τούρκων την περίοδο του 1990 αφηγείται ένα αληθινό νεανικό έρωτα του Τζιαφέρ και της Ανθής. Παρ΄ όλες τις κοινωνικές και εθνικιστικές διαφορές η Πυλιώτου στο τέλος του έργου αυτού στέλλει το μήνυμα της φιλίας, της συνεννόησης και της επαναπροσέγγισης.

Την τελευταία δεκαετία της δημιουργίας της η Μαρία Πυλιώτου αλλάζει το γενικό θέμα με το οποίο ασχολείτο. Εξέδωσε έξι έργα φαντασίας, μικρά και μεγάλα παραμύθια δηλαδή και μια μελέτη για άλλους συγγραφείς παιδικών βιβλίων στα οποία έμμεσα παρουσιάζεται η Κύπρος. Σε αλλά τρία πεζογραφήματα της η παρουσία της Κύπρου ως τόπος περιορίζεται και θέματα αποτελούν κυρίως προβλήματα που απασχολούν τη νέα γενιά.

Το τελευταίο της βιβλίο Μ΄ αγαπάς; Σ΄ αγαπώ!!! (2007) η ίδια το τοποθετεί στην επιστολική λογοτεχνία. Αποτελείται από εβδομήντα περίπου σύντομες επιστολές που αντάλλαξαν ο μικρός Βασίλης με τη γιαγιά του Ευρυδίκη από τη μέρα που τα παιδιά της την έβαλαν σε ένα γηροκομείο μέχρι το θάνατό της. Με το βιβλίο αυτό τονίζονται οι σχέσεις μέσα στην οικογένεια, στο σχολείο καθώς και τα προβλήματα που διέπουν την Τρίτη ηλικία. Τόσο σε αυτό όσο και στο αμέσως προηγούμενο της βιβλίο Περιπέτεια στο Βοτανόκηπο (2000) η Κύπρος φαίνεται μόνο σε κάποιες λεπτομέρειες.

Συνοψίζοντας μπορούμε να πούμε ότι η Μαρία Πυλιώτου συγκαταλέγεται στου κυπροκεντρικούς μας συγγραφείς. Δείχνει στους νέους το σωστό τρόπο αντιμετώπισης όσον αφορά τα διάφορα θέματα που αφορούν την πατρίδα.
 

Τα παραμύθια της Μαρίας Πυλιώτου

Λουκάς Πραστίτης

Σαν συγγραφέας παιδικών παραμυθιών η Μαρία Πυλιώτου ακολουθεί τον μεγάλο παραμυθά Αίσωπο. Σε όλα τα παραμύθια της τους ρόλους των ηρώων παίζουν τα ζώα. Γνωρίζει καλά ότι τα παιδιά αρέσκονται στις ιστορίες με πρωταγωνιστές από το ζωικό βασίλειο, έτσι μέσω των ζώων μεταφέρει αξίες και αγγίζει υπαρξιακούς προβληματισμούς χωρίς διδαχτικό ή επιβλητικό ύφος.

Στο παραμύθι Η Αρβύλα που έγινε βαρκούλα μας λέει ότι ακόμη και ένα πεταμένο τιποτένιο σκουπίδι είναι χρήσιμο εάν το σέβεσαι και το αξιοποιείς σωστά. Έτσι η πεταμένη παλιά αρβύλα γίνεται στην αρχή καταφύγιο για τα μικρά και αβοήθητα μυρμήγκια και στο τέλος ένα όμορφο διακοσμητικό αντικείμενο χάρη σε ένα κορίτσι που τη μάζεψε και τη ζωγράφισε.

Στην Πεταλούδα με τα πράσινα φτερά η απομονωμένη από το υπόλοιπο σμήνος πεταλούδα διότι είχε πράσινα φτερά, βλέπει μια μέρα τον εαυτό της στον καθρέφτη και ανακαλύπτει ότι δεν έχει καμιά διαφορά από τις άλλες, ότι και αυτή είναι το ίδιο όμορφη. Θέλει να μας τονίσει ότι πρέπει να πιστεύουμε στον εαυτό μας και ότι έχουμε και επίσης ότι αυτά είναι άσχετα από διάφορους εξωγενής παράγοντες, είτε στην εμφάνισή μας είτε στο περιβάλλον στο οποίο ζούμε.

Ένα άλλο σημαντικό θέμα που αφορά άμεσα την ανθρώπινη ύπαρξη είναι αυτό της ελευθερίας, της σωστής ηγεσίας, των συνεπειών των πράξεών και του ανικανοποίητου του ανθρώπου θίγει στο παραμύθι της 10 και 10 και άλλα δέκα πρόβατα. Άδω έχουμε τρείς ομάδες προβάτων που σχεδιάζουν να φύγουν από τη στάνη τους αναζητώντας ελευθερία. Τα είκοσι τελικά πρόβατα με αρχηγό ένα κριάρι πολλά υποσχόμενο φεύγουν και τελικά γίνονται κύματα στη θάλασσα. Τα δέκα που έμειναν πίσω, στενοχωριούνταν και ονειρεύονταν τα υπόλοιπα ελεύθερα, αλλά αυτά παρέμειναν ζωντανά.

Στο πρώτο και ομότιτλο με το βιβλίο παραμύθι, κάποιοι άνθρωποι μαρμάρωσαν ένα αγοράκι που έκανε πολλές σκανδαλιές και το άφησαν στην όχθη μιας λίμνης. Τα ζώα όμως εκεί το έκαναν φίλο τους. Το αγοράκι αυτό ήταν ο Έρωτας που εξακολουθούσε να βλέπει και να αισθάνεται την αγάπη των ζώων γιατί η καρδιά του δεν ήταν μαρμαρωμένη. Η Πυλιώτου εδώ προβάλλει αλήθειες στα παιδιά για τον έρωτα, τον ρομαντισμό και την επικοινωνία που η κοινωνία προσπαθεί να σκοτώσει.

Στη Χελώνα του Περιβολιού μια χελώνα ξεκινά για ένα μακρινό και δύσκολο ταξίδι με σκοπό να συναντήσει τη ξαδέλφη της. Επιθυμεί να μαζέψει εμπειρίες από το δύσκολο αυτό ταξίδι, να διδαχτεί πράγματα και να αφοσιωθεί στην άλλη χελώνα. Ρισκάρει και στο τέλος απολαμβάνει την επίτευξη των στόχων της. Μέσα στον κόσμο της λογικής και των υπολογισμών υποσυνείδητα και ασυναίσθητα ζητά άλλα πράγματα και ξέρει πως αν παραμείνει στη καλοβολεμένη θέση της, δεν θα συναντήσει ποτέ ότι βρίσκεται στον έξω κόσμο.

Στο Σαλιγκάρι που χόρευε στη βροχή το θέμα που θίγει η συγγραφέας είναι η αποδοχή της διαφορετικότητας. Ένα σαλιγκάρι που το παλτουδάκι του έχει διαφορετικό χρώμα από τα υπόλοιπα φεύγει για να παντρευτεί. Βρίσκει μια πεταλούδα και με αυτή θα παντρευτεί. Στο γλέντι του γάμου ξεσπά ξαφνικά μια βροχή έτσι όλοι φεύγουν και μένει μόνο του το σαλιγκάρι. Στο τέλος βρίσκει μια σαλιγκαρίνα που του στάθηκε και το αγαπούσε. Επίσης στο παραμύθι αυτό η συγγραφέας προβάλλει την αληθινή αγάπη, το θέμα του χωρισμού και τα γνωρίσματα που πρέπει να προσέχουμε στον άνθρωπο που θα μας συντροφεύει.

Στο παραμύθι Μια νύχτα με βεγγαλικά αντιμάχονται η ιδιοτέλεια και το συμφέρον με τα αγνά ανιδιοτελή συναισθήματα. Ένα ποντικάκι μια νύχτα έκανε το πάρτι των γενεθλίων του, όπου, ξαφνικά ο ουρανός γέμισε βεγγαλικά. Όλοι έφυγαν για να δουν το σπουδαίο θέαμα. Το ποντικάκι έμεινε μόνο του και μιλούσε με ένα αστέρι που έπεσε σε μια πευκοβελόνα. Εκεί μαζεύτηκαν και άλλοι που ήθελαν το αστέρι για το δικό τους συμφέρον. Παρ΄ όλα αυτά το αστέρι έμεινε με το ποντικάκι την ιδιαίτερη αυτή νύχτα των γενεθλίων του.

Στο παραμύθι Το φτερωτό αλογάκι ένα αλογάκι με διαφορετικό χρώμα από τα αδέλφια του φεύγει και συναντά ένα ετοιμοθάνατο αετό ο οποίος του χαρίζει τα φτερά του. Το αλογάκι πετά στον ουρανό και βλέπει τη ματαιότητα και την κούραση του κόσμου. Εκτός από τη διαφορετικότητα η συγγραφέας μας τονίζει το θέμα της δωρεάς των οργάνων σε αυτούς που τα έχουν ανάγκη.

Τέλος στο Ταξίδι του Γλάρου η Μαρία Πυλιώτου προβάλλει τα θλιβερά και φρικτά αποτελέσματα του πολέμου. Ένας γλάρος ακούει εκκωφαντικούς ήχους και βλέπει γύρω του χαλάσματα. Από τα χαλάσματα βγαίνει ένα κοριτσάκι με μια κούκλα χωρίς πόδι και κλαίει. Τότε ο γλάρος ξεκινά για το ΑΪ-Χανούμ για να βρει το θυμωμένο παππού και να του ζητήσει εξηγήσεις για τα κακά που προκάλεσε. Εκεί ο γλάρος συναντά ένα αγόρι με ξύλινο πόδι (θύμα του πολέμου) που του εξηγεί την ιστορία και του δίνει το ξύλινο του πόδι για δώρο στο κοριτσάκι για την κούκλα της.

Η Μαρία Πυλιώτου για χρόνια υπήρξε εκπαιδευτικός. Έτσι γνωρίζει πολύ καλά τη ψυχοσύνθεση των μικρών παιδιών. Μέσα από τα παραμύθια της περνά τα δικά της μηνύματα στα παιδιά ώστε να γίνουν ευαίσθητοι και προβληματισμένοι πολίτες. Δεν ωραιοποιεί, δεν υπερβάλλει και ούτε πανικοβάλλει. Χρησιμοποιεί λιτή γλώσσα και πολλούς διαλόγους έτσι δίνει ζωντάνια και γίνεται κατανοητοί από τους μικρούς αναγνώστες. Χρησιμοποιεί διαχρονικούς ήρωες, δηλαδή τα ζώα, και το μοτίβο του ταξιδιού που δίνει ένταση και αγωνία για την εξέλιξη της ιστορίας. Δεν μεταδίδει άμεσα τα μηνύματα της. Αντίθετα μιλάει εμμέσως και αφήνει το παιδί να σκεφτεί και να βγάλει δικά του συμπεράσματα για το τι είναι σωστό και τι λανθασμένο.