Σύντομο Βιογραφικό
Όνομα: Νεόφυτος Παπαλαζάρου
Τόπος και ημερομηνία γέννησης: 23 Μαίου 1963 στο χωριό Χολέτρια της Επαρχίας Πάφου.
Σπουδές: Δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο KLIMENT OXRIDSKI στη Σόφια Βουλγαρίας.
Επάγγελμα: Δημοσιογράφος.
Εργάστηκε στους Τοπικούς Ραδιοφωνικούς Σταθμούς "Ράδιο Πάφος" και "Ράδιο Κινύρας", και ως ανταποκριτής στην εφημερίδα "ΧΑΡΑΥΓΗ". Δούλεψε επίσης ως συντάκτης στον Τηλεοπτικό σταθμό "ΑΝΤΕΝΑ" και στην συνέχεια στην εφημερίδα "ΠΟΛΙΤΗΣ".
Από το 2001 είναι ο Αρχισυντάκτης στην εβδομαδιαία εφημερίδα "ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΒΗΜΑ" της Συνδικαλιστικής Οργάνωσης ΠΕΟ .
Έργα
Ποιητικές συλλογές
- " Ματωμένες Μνήμες" το 1986,
- " Η ΦΛΟΓΑ" το1995,
- " Του Έρωτα και της Ζωής" το 2005
Αφηγήματα
Ήταν επίσης στην ομάδα που έκαναν έρευνα και εκδώσαν το βιβλίο " ΜΕ ΑΙΜΑ ΣΤΕΡΙΩΣΕ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" 2004 της Οργάνωσης Παθόντων Αντιστασιακών.
Ποιήματα του κ. Νεόφυτου Παπαλαζάρου
Γράμμα στη μάνα μου
Μάνα,
Από καιρό έλεγα να σου γράψω,
Να σου έλεγα για χίλια δυό πράγματα.
Εδώ στη ξνητειά,ατέλειωτες οι στιγμές που σε ΄χω ανάγκη.
Πήρα να σε ζωγραφίσω με το γλυκό σου πρόσωπο
Δακρυσμένα μάτια
Σκασμένο στα χείλια χαμόγελο
"Μάνα μαυροντυμένη".
Μάνα
Κλαίς ακόμα
Σιωπηλά κάτω από τις φωτογραφίες
Των δυό παιδιών σου,
Κρατάς ακόμα αδειανές τις δυό καρέκλες
Στο τραπέζι;
Ψέματα σου είπαν
Πως χάθηκαν.
Δεν τα βλέπεις;
Την πόρτα σου κτυπούν.
Στο σκοτάδι δεντα βλέπεις;
Δυό αστέρια αγκαλιασμένα
Δείχνοντας σε μας την ορθή πορεία.
ΜΑΤΩΜΕΝΕΣ ΜΝΗΜΕΣ σελ. 21
Πατέρα
Εσύ που μας έμαθες
Ν΄ αγαπάμε τον άνθρωπο
Για ένα καλύτερο αύριο
Ποτέ μην πάψουμε τον αγώνα
Χλωρό το δάκρυ είδα να ραντίζει
Τα σταχτιά σου γένεια.
Και το μαύρο ράσο σου,
Σκεπή της ασκητικής μορφής σου,
Πόσες φορές δεν τρεμούλιασε
Στους τάφους των δυό παιδιών σου απάνω;
Όταν η σκέψη χάνεται στο μακρυνό ταξίδι
Και τα μάτια αγκαλιάζουν το κόσμο
Που τόσο αγάπησες.
Μόνο το χαμόγελο
Πηγή αστείρευτης δύναμης
Μένει στα χείλια σου.
ΜΑΤΩΜΕΝΕΣ ΜΝΗΜΕΣ σελ. 22
Γράμμα στη Νεσιέ
" Η δική μου η πατρίδα έχει χωριστεί στα δυό
Ποιό από τα δυό κομμάτια
Πρέπει νάγαπώ;"
Ροδοπέταλα ξεχύθηκαν μες την ψυχή μου Νεσιέ
Πεσκέσι μιάς αγάπης που δε γευτήκαμε,
Μιας φιλίας που δεν την ζήσαμε.
Ακούω τη φωνή σου Νεσιέ,
Μελωδικά την φέρνει το δροσάτο αέρι
Από το ίδιο άλλοκομμάτι της πάτριας γης.
Πίστεψε με Νεσιές,
Η καρδιά μου δεν χωρίζεται στα δυό.
Η ΦΛΟΓΑ Λευκωσίας 1995 σελ.27
|
